TV5: Mërgimi i pagjasë i afganëve mes diellit dhe palmave të Shqipërisë

TIRANË, 25 shtator /ATSH/ – Diell, valët blu të Adriatikut, pishina për fëmijë e, megjithatë, brigjet mikpritëse të Shqipërisë nuk i ngushëllojnë afganët e evakuuar në vendin e vogël të Ballkanit për traumat e humbjes së gjithçkaje dhe në mes të paditurisë për të ardhmen, shkruan Briseida Mema për TV5.

“Fizikisht jam këtu, por zemra ime është në Afganistan”, thotë Latifa Frotan, 25 vjeçe, e cila mbërriti në Shqipëri në fund të gushtit, pasi talebanët morën pushtetin atje.

Kjo aktiviste për të drejtat e grave, një ish-punonjëse e Ministrisë së Brendshme në Kabul, përpiqet të mbajë lotët, kur flet për të afërmit e saj që kanë mbetur në Afganistan.

Shqipëria është zotuar të mirëpresë përkohësisht 4 000 afganë, shumë prej të cilëve ëndërrojnë një jetë në SHBA.

Tani për tani, rreth 700 gra, burra dhe fëmijë janë akomoduar në hotele me pesë yje, të paguara nga OJQ-të amerikane, me pishina, parqe dhe terrene sportive, si në Durrës dhe Shëngjin, në brigjet e Adriatikut.

“Këta njerëz ikën nga terrori, ata janë të traumatizuar dhe do të ishte çnjerëzore t’i fusim në kampe”, theksoi kryeministri shqiptar Edi Rama.

Por luksi duket si pak përballë dëshpërimit. “Ne jemi me fat që ndodhemi këtu. Kemi të gjitha shërbimet që na duhen, por jemi të shqetësuar për familjen tonë”, vazhdon Latifa, në vendpushimin “Rafaelo” në Shëngjin.

Toka e azilit dhe eksodit

Ajo ka shumë frikë për motrën e saj dhe motrat e burrit të saj.

“Talebanët godasin gratë, ata godasin gazetarët, jeta e të gjithëve është në rrezik”.

Shqipëria, si Kosova dhe Maqedonia e Veriut, nuk ngurroi të mirëpriste të evakuuarit afganë.

Vendi me 2,8 milionë banorë ka marrë tashmë, me kërkesë të Uashingtonit dhe OKB-së, 3 000 muxhahedinë nga populli iranian dhe një duzinë ujgurësh që janë larguar nga Guantanamo.

Për Edi Ramën, pritja e këtyre refugjatëve ishte e qartë në një vend me tradita të mikpritjes: Shqipëria priti 500 000 kosovarë që iknin nga forcat serbe të Slobodan Millosheviçit në fund të viteve 1990, ndërsa komuniteti hebre ishte më i shumtë atje pas Luftës së Dytë Botërore se më parë.

Vendi është gjithashtu një vend eksodi.

Që nga vitet 1990, më shumë se një milion shqiptarë kanë shkuar për të kërkuar një jetë më të mirë në Itali, Gjermani, Greqi apo SHBA.

“Ne nuk jemi të pasur, por ua kemi borxh miqve tanë afganë dhe i detyrohemi traditës sonë, të kaluarës sonë të afërt si refugjatë”, tha ai për mediet lokale.

Në kontrast me reagimet ndonjëherë armiqësore ndaj emigrantëve në vende të caktuara të Evropës Perëndimore, asnjë parti politike nuk e kundërshtoi qeverinë dhe opinioni publik duket se e mbështet bujarinë e saj.

Si të tanët

“Këta afganë janë të tanët, ata janë si familja ime”, thotë Viktor Nrea, në të 50-at, shoferi i ambulancës së vënë në dispozicion në vendpushimin për çdo urgjencë.

“Unë ndaj me ta dhimbjen e tyre, por edhe gëzimin për të jetuar të fëmijëve të tyre. Më ndihmon të harroj mungesën e dy djemve të mi, të cilët janë larg, në emigracion”.

Në Shëngjin, në shezlongët rreth pishinës nën hijen e palmave, të evakuuarit i kanë sytë të fiksuar në telefonat e tyre dhe informacioni më i vogël përhapet si zjarr i egër.

Lajmi se fillimi i vitit të ri shkollor do të jetë i gjinisë mashkullore në kolegjet dhe shkollat ​​e mesme afgane ka mbjellë shqetësim.

Shumë e emocionuar, Lina Mommadi, një shkencëtare 36-vjeçare, tregon në celular fotografinë e një klase universitare, ku studentët ndahen me një perde.

“Motrat e mia kishin një punë, kurse tani rrinë në dhomën e tyre”, thotë e reja.

Në çdo telefonatë, ajo kërkon nga të afërmit e saj që t’u shohë fytyrat e tyre, për të vërtetuar se nuk u ka ndodhur gjë.

“Tensioni është i madh. Pas çdo telefonate, unë qaj”.

Thirrjet e fëmijëve, të cilët luajnë me top ose hidhen të lumtur në pishinë, përfaqësojnë momente të rralla gëzimi.

Të vegjëlit vizatojnë dhe ngjyrosin foto nën syrin vigjilent të punonjësve socialë.

Statuja e Lirisë

Kostot e akomodimit sigurohen nga OJQ-të amerikane, përfshirë Fondacioni Soros ose Fondacioni Kombëtar për Demokracinë.

Shqipëria, një anëtare e NATO-s, gjithashtu siguron se “do të mbajë pjesën e saj të barrës”.

Në mënyrë të papërshtatshme, një kopje e Statujës së Lirisë qëndron në kompleksin e hotelit, si për të kujtuar të mërguarit, të cilët kurrë nuk e kishin imagjinuar të jetonin një ditë në Shqipëri, se Ballkani nuk është destinacioni i tyre.

Shumë presin përpunimin e kërkesave të tyre për vizë në SHBA, një proces që mund të zgjasë shumë muaj.

Qëllimi përfundimtar është që një ditë të jenë në gjendje të kthehen në një Afganistan të lirë, siç thekson Elyas Naëandish, 29 vjeç, kryeredaktor i gazetës “Etilaatroz”, i cili vazhdon të shkruajë për vendin e tij.

“Ishte një vendim shumë i vështirë për t’u larguar. Ditën që lashë kolegët e mi, qava në publik, ishte e pakontrollueshme”, vazhdon gazetari.

Ai vështirë se është optimist, por ëndërron që “një ditë të mund të kthehem në punë, për veten dhe njerëzit e mi”.

Ndërkohë, një grup adoleshentësh këndojnë “Atdheu im”, ose Sarzamin-e-Man në Farsi, një himn për eksodin, i shkruar në 1998 nga këngëtari Dawood Sarkhosh, i cili u largua nga Afganistani gjatë luftërave civile që pasuan tërheqjen sovjetike./ /ervo/

Në bazë të nenit 4 të ligjit ”Për funksionimin e Agjencisë Telegrafike Shqiptare”, ndalohet kopjimi, riprodhimi dhe publikimi i informacionit pa cituar burimin e tij.